Ademhalen en kop erbij houden

En dan opeens denk je: Zo moet het niet. Halverwege het eerste hoofdstuk is er die gedachte: Het verhaal begint op het verkeerde punt. Shit. Wat doe je dan? Ademhalen. Kop erbij houden. Meestal valt het mee. Meestal hoef je niet alles overhoop te gooien.

Is het begin verkeerd? Dan terug naar het begin. De eerste alinea is goed geschreven. Best een lekker begin van het verhaal. Als ik eraan denk dat dat hele begin weg moet … Heel vaak heb ik geen enkele moeite met Kill your darlings. Aan het eind van het verhaal, als het er beter van wordt. Maar nu doet het echt pijn.

Slikken en doorgaan. Ik richt me maar op het verhaal, de inhoud. Daar gaat het uiteindelijk om. Als ik het verhaal op een ander punt laat beginnen, welke informatie mis ik dan die er nu staat? En is dat erg?

Eerst maar eens een lijstje maken van alle aspecten die in de eerste pagina’s aan bod komen: een bepaald gevoel dat de hoofdpersoon heeft, en dat nogal belangrijk is, familieverhoudingen. Nee, dit is echt essentiële informatie, de fundamenten van het verhaal kun je niet weghalen. Dit beginpunt is goed.

Opgelucht schrijf ik onderaan het lijstje mijn conclusie: Verder schrijven.

Voorlopig hoef ik geen darlings te killen.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie