Als de duisternis valt

Regen heb ik nodig, en duisternis, om dit verhaal te schrijven. Om mystieke sferen op te roepen, in mijn hoofd, en die te vertalen naar woorden op papier, is een zonnige, zomerse dag de slechtste schrijfdag die ik maar kan hebben. Dat komt mooi uit, want

  • a) het is herfst, dus vaak regenachtig en grijs, en het wordt al vroeg donker en
  • b) mocht het toch een mooie zonnige dag zijn, dan kan ik daarvan genieten, want ja, van schrijven komt het dan toch niet.

Alle gekheid op een stokje: het is wel zo. ‘s Avonds als het donker is buiten en de regendruppels over het raam glijden, werk ik het best. Dan kom ik zo in de stemming en vind ik vrij gemakkelijk de woorden die ik nodig heb. Dus als de duisternis valt, kruip ik achter mijn bureau, steek een kaars aan en ga aan het werk.

En weet je wat het allermooiste is? De winter is in aantocht, de dagen zullen korter worden en donkerder en mijn verhaal ook. Wat een timing! Ik weet het al: het komt helemaal goed met dit verhaal!

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →
Nog geen reacties.

Geef een reactie