Als je je personage kent

Dit is echt heel bijzonder: hoe ik tijdens het schrijven merk hoe goed ik Argadwyn ken, het personage Argadwyn.

Hoe ik voor me zie hoe ze zich beweegt, waar ze naartoe gaat, hoe ik haar reacties voel.

Het vervolg op haar boek gaat voor het grootste deel over iemand anders. Iemand die ik steeds beter leer kennen, en het schrijven gaat ook steeds beter, steeds makkelijker. Soms is het nog wel zoeken naar de woorden die bij hem passen, naar de dingen die hij doet en hoe hij ze ervaart. Eigenlijk gewoon zoals schrijven is, zoals het altijd gaat. Het wordt ook weer een mooi verhaal.

Maar dan is er weer een hoofdstuk over Argadwyn. Ongelooflijk, wat een verschil! Dat vloeit mijn pen uit, daar hoef ik geen woorden voor te zoeken. Het lijkt wel of de scènes al klaar lagen en ik ze alleen maar over hoef te schrijven.

Nog niet eerder had ik beseft dat een personage blijkbaar zo werkelijk kan leven. Ik weet hoe ze denkt en hoe ze zich voelt als er iets gebeurt of als iemand iets tegen haar zegt, ik weet wat het met haar doet en hoe ze daar later op zal reageren. Welke woorden daarbij passen is niet eens aan de orde. Ze zijn er gewoon.

Echt heel bijzonder. Zo dichtbij.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie