Dat is eh… jammer

De dag is nog niet zo lang begonnen, het ontbijt net achter de kiezen, en ik ben in gedachten bij mijn verhaal. Gisteren heb ik zo lekker geschreven! Het lijkt er sterk op dat de sluiers van het verhaal af zijn en ik heerlijk door kan schrijven, scène na scène aaneenrijgen, zonder geploeter.

Maar dan het inzicht. De plotselinge ingeving: dit klopt niet. Het klopt niet dat dat ene personage weet wie die ander is. Oeps.

Het is waar. Het klopt niet. Hoe ik het ook wend of keer, van hoeveel kanten ik het verhaal ook bekijk, ik kan er niets van maken. Dat ene personage kan met geen enkele mogelijkheid die ander kennen.

Dat lijkt misschien een kleinigheid, maar in dit verhaal is het vrij essentieel. Die ene, van wie ik dacht dat hij de ander kende (de hoofdpersoon nota bene!) kan dus bepaalde informatie niet geven. Informatie waar het verhaal zo’n beetje om draait. En de eerste ontmoeting tussen die twee zal nu ook heel anders moeten verlopen.

Dat is eh… jammer, zullen we maar zeggen.

Gelukkig ben ik niet bij hoofdstuk 25 (verre van, zelfs) en zijn er nog niet zoveel scènes tussen die twee voorgekomen, maar het is wel even terug bij af. De ontmoetingsscène herschrijven en kijken wat voor gevolgen het heeft voor de rest van het verhaal. Niet al te veel, hoop ik…

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , , , , ,

3 reacties op Dat is eh… jammer

  1. Boudewijn Betzema 12 december 2013 op 10:51 #

    oef wat herkenbaar! Wat een vak he! Succes met schrappen en herinrichten…

  2. Femke 12 december 2013 op 20:14 #

    Dank voor je reactie, Boudewijn.
    Het is helemaal goed gekomen. Ik heb heerlijk geschreven vandaag en alles schuift gewoon weer naadloos in elkaar.

  3. Jozua 12 december 2013 op 21:57 #

    Heel herkenbaar. Maar ook dat alles even later weer naadloos in elkaar schuift. De oplossing is vaak dichterbij dan je denkt.

Geef een reactie