Een grote berg puzzelstukjes

Zo ziet mijn bureau er nu uit: als een enorme berg puzzelstukjes die op de juiste plek gelegd moeten worden.

Vellen papier met mijn uitgeprinte verhaal, vol met krassen, pijlen, stukken tekst tussengevoegd, verwijzingen naar andere pagina’s. Omdat een scène op een andere plek in het verhaal komt. Of juist helemaal moet verdwijnen. Het herschrijven van Argadwyn valt nog niet mee. Het wordt zelfs steeds lastiger, hoe verder ik kom.

Er moet heel veel geschrapt worden, maar wat precies? Wanneer is het te veel, zodat het verhaal onduidelijk wordt? Welke scène kan ik beter wel laten staan omdat die in het verhaal eigenlijk niet mag ontbreken? En dat stuk van het verhaal dat ik daar heb weggehaald, waar moet dat nu terugkomen? Want het moet erin blijven, anders klopt het verhaal niet meer.

Puzzelen dus. Stukje voor stukje neerleggen, aansluiten op andere stukjes. En intussen ook het grote geheel niet uit het oog verliezen…

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie