Een verrassend begin

Verhalen luisteren niet. Nooit. Het zijn eigenzinnige mormels die hun eigen plan trekken en die het geen zier kan schelen wat de schrijver al bedacht had.

Er is altijd wel een hoofdpersoon die de andere kant uitloopt, er gebeuren dingen die de schrijver van tevoren nooit had kunnen verzinnen en dingen die de schrijver wel had bedacht, gebeuren nooit.

En soms overrompelen ze je totaal. Zoals gisteren.

Al dagen zat ik te broeden op een nieuw verhaal. Het begin had ik al, en dat was veelbelovend, maar dan? Ik wist wel ongeveer hoe het verder moest, maar welke woorden hoorden daarbij? Het lukte me maar niet om iets op papier te zetten. Ik zat vast.

Tot gisteren. Net toen ik naar bed wilde gaan (dat zal je altijd zien), vormden zich de eerste zinnen in mijn hoofd. Die zinnen werden al gauw alinea’s, en toen ik ze ging opschrijven, had ik voordat ik het wist twee pagina’s.

Heel fijn natuurlijk, dat ik eindelijk weer verder kon, maar op zich is het niets bijzonders, dat zo’n verhaal opeens te voorschijn komt. En extreem al helemaal niet. Nee, waar ik echt door verrast was, was dat deze woorden, deze pagina’s niets, maar dan ook echt helemaal niets te maken hadden met het verhaal waar ik al dagen op broedde. Het was een totaal ander verhaal dat zich ontvouwde.

Die drakenserie voor 8-jarigen moet dus nog even wachten. Eerst maar eens deze magisch-realistische Young Adult roman (vanaf 15 jaar) schrijven.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie