Eerste zin

De eerste zin is altijd het moeilijkst. En er zijn veel eerste zinnen in een boek…

Ieder nieuw hoofdstuk begint met een eerste zin. Iedere keer dat ik ophoud met schrijven, moet ik weer starten met een eerste zin. Nu denk je misschien: wat een geneuzel over een eerste zin, maar vergis je niet! Als de eerste zin goed is, volgt vanzelf de tweede en dan de derde en zo verder. Als de eerste zin goed is, volgt dus de rest vanzelf.

Maar voor je die eerste zin hebt… Soms zit hij al dagen in mijn hoofd en hoef ik alleen een gelegenheid te creëren om hem op te schrijven (en alles wat erna komt). Maar soms doe ik er dagen over voordat hij op papier staat. Dan wil het gewoon niet lukken. Dan ga ik maar mijn mail lezen, of op Twitter kijken. Of ik schrijf een zin op en kras hem weer door omdat het niet de goede eerste zin is. Zo’n eerste zin is soms een ware marteling voor een schrijver!

Maar vandaag gelukkig niet. Ik ging zitten, schreef de eerste zin en voor ik het wist was ik anderhalve pagina verder. Kijk, dat zijn nou fijne eerste zinnen!

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie