Fietsen in de regen

of hoe een verhaal zichzelf schrijft

Ik heb het in dit blog al vaker gehad over verhalen die zichzelf schrijven. Maar wat bedoel ik daar nu eigenlijk mee? Wat is een verhaal dat zichzelf schrijft?

Een nieuw hoofdstuk begint met Greetje die door de regen en tegen de wind in fietst. Waarom het rotweer is, weet ik niet. Misschien omdat het bij haar stemming past, of misschien omdat het voor het verhaal beter is dat ze er echt moeite voor doet en niet dat ze fluitend in de stralende zon fietst.

Terwijl ik schrijf, denk ik daar helemaal niet over na. Het voelt goed, dus ik schrijf gewoon. Het gaat me er meer om waar ze naartoe gaat. Naar de kermis namelijk, omdat ze terug wil naar de waarzegster waar het verhaal mee begon. Alleen, het is niet de bedoeling dat ze de waarzegster vindt. Hoe dat in zijn werk gaat, weet ik ook nog niet, maar ik schrijf gewoon door. En ik vertrouw op het verhaal.

Daar is de kermis. Maar het is stil. Er is niemand. Greetje zet haar fiets neer en loopt het terrein op. En dan snapt ze het: het waait en regent veel te hard voor de kermis! De wagentjes van het reuzenrad slingeren heen en weer door de wind. Geen waarzegster dus! Precies zoals de bedoeling was. Als de zon nu had geschenen en er geen zuchtje wind had gestaan, had ik wel een heel goede smoes moeten bedenken waardoor Greetje de waarzegster niet zou ontmoeten.

Maar dat hoeft dus niet. Het verhaal zorgt er zelf voor dat alles klopt en in elkaar past. Ik hoef het alleen maar op te schrijven!

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie