Goochelen met scènes

Scènes schrappen, nieuwe schrijven. Dat is alles wat er moet gebeuren om Argadwyn helemaal perfect te maken.

Gewoon schrappen wat overbodig is, gewoon schrijven wat nog mist. Niks aan.

Ik zie de nieuwe scènes zo voor me, dus er is geen enkel probleem.
Zou je denken.

Want die nieuwe scènes moeten wel een plek krijgen in het verhaal. Liefst een logische. En waar hele alinea’s zijn verdwenen, lopen de overgangen niet meer zo vloeiend.

En dan zie je dat het beter is om hier en daar de volgorde te wijzigen. Om een scène die eerst pas laat in het verhaal speelde, een heel eind naar voren te halen. En dat nieuwe stuk past heel goed in dat ene hoofdstuk, maar wat doet het dan met dat hoofdstuk?

Poeh, dat is nogal wat. Het eind nadert, en veel dingen hebben hun plek al gekregen. Ik lees nieuwe stukken die erg goed zijn. (Ja, dat zeg ik gewoon.) Maar naarmate ik verder kom, blijf ik toch met een aantal dingen zitten.

Die scène die ik heb weggehaald tussen pagina 112 en 114, moet nog wel ergens terugkomen. Maar waar?
Ik weet het, ik weet het, Uiteindelijk Komt Alles Goed. Dat komt het altijd. Maar toch. Voor nu. Poeh hé. Schrijven lijkt net hard werken.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie