Guur avontuur

Het is guur, gemeen koud, een ijzige wind giert om het huis. Wie zich buiten waagt, moet zich door een sneeuwstorm worstelen die elk zicht belemmert en je de adem ontneemt. Wie zich buiten waagt, heeft grote kans niet meer thuis te komen. Hij zal niet de eerste zijn die verdwaalt in vertrouwde straten en bevangen raakt door de kou.

Onder deze omstandigheden begint een nieuw verhaal: een dorp, afgesneden van de buitenwereld en met veel doden te betreuren. Is het puur een extreem strenge winter, of is er een duistere kracht in het spel?

Soms komt een verhaal aanwaaien en schrijft het zichzelf. De eerste zin klinkt helder in mijn hoofd, de gebeurtenissen volgen elkaar logischerwijze op en ik hoef alleen maar de film die zich in mijn hoofd ontvouwt in de juiste bewoordingen op te schrijven.

Met dit verhaal is het anders. Hierboven schreef ik: een nieuw verhaal, maar eigenlijk is het een heel oud verhaal. Al ruim twintig jaar is het bij me, en met enige regelmaat spelen flarden en fragmenten door mijn hoofd – en heb ik geschreven. Zeven, acht, misschien wel vijftien pogingen om dit verhaal te vangen in woorden. Ik weet niet hoeveel bladzijden ik al aan dit verhaal gewijd heb.

Nu klopt het weer bij me aan, met nieuwe flarden, en ik heb besloten het te schrijven. Helemaal. De stukken die zich in mijn hoofd afspelen lijken soms totaal onlogisch en ik heb geen idee hoe ze met elkaar verbonden zijn. Dat wordt nog een hele ontdekkingsreis.

Hoe ik moet beginnen, weet ik ook nog niet. Op welk moment in het verhaal, met welke scène, welke gebeurtenis. Die eerste zin die het verhaal in gang zet, heb ik nog niet gevonden. Misschien moet ik daar niet te veel over nadenken. Misschien moet ik me gewoon buiten wagen, in die sneeuwstorm, en hopen dat ik het overleef.

Laat het avontuur maar beginnen.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →
Nog geen reacties.

Geef een reactie