Het lijkt wel magie

De wording van Verhalen uit de Heksenkeet, deel 3

Vol spanning wacht ik Mariekes reactie af. Vindt ze de nieuwe namen wel leuk? En mijn ideeën voor de verhalen? En vooral: wat vindt ze ervan dat sommige van haar ideeën niet meer terugkomen in mijn opzet?

Lang hoef ik niet te wachten. En ik had me ook geen zorgen hoeven maken. Al snel krijg ik een enthousiaste mail van Marieke. Met nog meer ideeën die het verhaal aanvullen en versterken. Wat worden die heksen toch ontzettend leuk!

Ik zet alles op een rij in een presentatie voor de uitgeverij. Alleen: een globaal idee is niet genoeg. Uitgevers willen altijd weten of de uitvoering minstens net zo leuk en goed is als de ideeën zijn. Er moet dus echt geschreven worden. Zo begin ik aan het eerste verhaal en stuur de eerste hoofdstukken daarvan naar Marieke.

Intussen ontvang ik van haar de eerste nieuwe tekeningen. Want die andere zijn alweer een paar jaar oud, en Marieke heeft zich in de tussentijd ook verder ontwikkeld. Wat zijn die tekeningen gaaf! Ze zet de heksen zo leuk neer! Met grappige details en geweldige vondsten. En zo blijven we elkaar inspireren met ideeën, nieuwe tekeningen en nieuwe teksten. Hier is pure magie aan het werk.

Voor ik weet, is het eerste verhaal helemaal af. En heeft Marieke er een omslagillustratie voor gemaakt. En hebben we allebei een hele klas opgetrommeld die voor ons wil proeflezen. Het lijkt wel alsof we goed bezig zijn. We kunnen bijna niet wachten om onze presentatie naar de uitgever te sturen.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie