Hoe begin je een hoofdstuk?

Het is lang geleden dat ik me deze vraag gesteld heb. Hoe begin je een hoofdstuk? Gewoon, door te schrijven. Door verder te gaan waar het vorige hoofdstuk was afgelopen.

Maar na acht hoofdstukken is dat opeens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik pieker me suf over het begin van het negende. Waar speelt het zich af? Wat is de handeling? Wat is überhaupt de scène? Ik weet het niet. Het verhaal vertelt me niets.

Maar, zoals dat altijd gaat, op een rustig moment als ik me er op concentreer en me het voorgaande voor de geest haal, komt het vanzelf. Snel ga ik achter mijn schrijftafel zitten, maar het gaat moeizaam. Uren later heb ik twee pagina’s. En dan weet ik het niet meer. Misschien toch het verkeerde moment gekozen? De verkeerde handeling, de verkeerde plaats?

Ik laat het maar even rusten. Dat kan ook niet anders, want er zitten weer wat feestdagen aan te komen en de familie verwacht ook mijn gezicht weer eens te zien.

En dan toch! Zomaar. Wat ik vorige keer zo moeizaam had geschreven, kan allemaal weg. Het is het niet. De plaats van handeling blijft dezelfde, maar dat is ook het enige. En ja, dit is het wel. Hiermee kan ik verder. Het verhaal heeft me weer te pakken. Voor ik het in de gaten heb, staat er een half hoofdstuk.

Gelukkig, ik kan het nog!

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie