Hoezo, laatste hoofdstuk?

Gisteren was ik in juichstemming. Al een tijdje liep ik te peinzen over (kleine) dingen die aangepast moeten worden in het verhaal. Gisteren zag ik het ineens in een groter geheel en kreeg ik het ultieme wauw-gevoel: zo moet het, zo wordt het helemaal geweldig!

En: ik was begonnen aan het laatste hoofdstuk. Het verhaal bijna af! Het ging ook fantastisch, dat laatste hoofdstuk. Tijdens het schrijven valt alles weer op zijn plek, de laatste puzzelstukjes schuiven in elkaar, het verhaal wordt mooi rond.

Maar nu ik zo heerlijk aan het laatste hoofdstuk werk, vraag ik mij af of het echt wel het laatste hoofdstuk is. Steeds sterker wordt mijn vermoeden dat er nog een deel achteraan moet.
Aan de ene kant is dat jammer, want duurt het nog wat langer voordat het echt af is.

Aan de andere kant is het stiekem ook wel fijn. Hoef ik nog even geen afscheid te nemen van Argadwyn…

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie