Ik ben niet grappig

De wording van Verhalen uit de Heksenkeet, deel 9

Mail van de uitgever: of we alvast gaan nadenken over het tweede heksenboek.

Zo. Die had ik niet zien aankomen. De tekst voor Een pittig soepje is nog maar net af. Ik had gedacht dat ze eerst wilden zien of dat eerste boek goed zou lopen.

Maar nee. Voor de continuïteit van de serie moet het tweede boek in november verschijnen. En dan moet het al in de komende brochure staan. Dus of we even de ruwe tekst willen maken en de omslagillustratie…

Hartstikke leuk natuurlijk! Ze willen nu al aan de slag met het tweede boek! Maar dat betekent wel dat er flinke druk op ligt. Over een paar weken moet de eerste, ruwe tekst klaar zijn. Het zijn geen dikke boeken, geen lange verhalen, maar toch. Ook over een kort verhaal moet je nadenken. Als je het goed wil doen tenminste. En dat wil ik.

En dan is er nog dat andere. Een pittig soepje is grappig. De heksen zijn grappig. De hele serie moet grappig zijn. En ik ben niet grappig. Dat Een pittig soepje grappig is geworden, is puur toeval. Dat gaat me echt niet nog een keer lukken.

Maar: het moet. Dus ik ga schrijven. Ideeën hadden we al, ik hoef er alleen maar eentje te kiezen.

Natuurlijk lukt het niet. Juist omdat het moet. Juist omdat het grappig móet zijn. Juist omdat het al snel af moet zijn. Dagen loop ik gefrustreerd rond. Weet ik niet hoe het verhaal verder moet. Begin ik maar weer opnieuw met dat hoofdstuk.

Met wat ik uiteindelijk heb, ben ik niet helemaal tevreden. Maar de kinderen vinden het leuk. Marieke vindt het leuk. En ik weet van mezelf dat ik nooit erg moet lachen als ik grappige dingen lees.

Vóór ik het naar de uitgever stuur, lees ik het nog één keer. Het valt best mee. Het is best een leuk verhaal. Dus. Verzenden maar.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie