Nog steeds geduldig

Gisteren vroeg iemand mij of ik nog wel geduld heb. Het antwoord is: ja. Het helpt dat ik weet hoe lang ik moet wachten. Twee tot drie maanden is een hele tijd, maar ik weet dat ik eerder geen reactie hoef te verwachten. Eigenlijk denk ik er niet eens over na. Ja, iedere dag denk ik wel even aan Argadwyn, maar niet lang.
Als de eerste twee maanden voorbij zijn, dan word ik vast minder geduldig. Zouden ze het verhaal al van de stapel gehaald hebben? Zijn ze het aan het lezen? En als de drie maanden voorbij zijn, dan… Ja, dan. Dan wacht ik iedere dag op het verlossende telefoontje. Daar hoop ik het meest op, natuurlijk. Telefoon betekent goed nieuws. Post betekent slecht nieuws. Maar zover is het nog niet, en dat is wel fijn. Zo lang ik nog moet wachten, heb ik ook nog geen slecht nieuws.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie