O, mijn god, maar dan anders

“O, mijn god,” zou een van mijn personages nu zeggen.

Op dit punt in het verhaal staan ze met zijn tweeën naar een lawine te kijken, niet zo heel ver bij hen vandaan. De lawine gaat dwars over de plek waar ze een kwartier geleden nog stonden. “O, mijn god” is dus wel op zijn plaats.

Ware het niet dat in de wereld waarin mijn personages leven er geen god is. Deze jongen kán dus helemaal niet “O, mijn god” zeggen. Hij kent dat woord niet eens!

Een nieuw dilemma voor de schrijver is geboren. Want wat zegt zo’n personage dan? Iets dat net zo sterk uitdrukt hoe hij zich voelt, maar dan wel passend bij die wereld. “O, help,” is te zwak. “O, Grote Magiër” zou een mooi equivalent zijn, als die Grote Magiër er inderdaad ook was.

Leuk, zo’n wereld zonder religie of specifiek aanbeden figuur. Daar zit je dan toch mooi mee, als je personage opeens tegen een lawine aanloopt. Ach, ik schrijf maar gewoon verder. Dit soort verrassingen maakt het schrijven nou juist zo leuk. Ik kom er vast nog meer tegen. Een mooie uitdrukking bijvoorbeeld, die niet onderdoet voor “O, mijn god”.

Loop je ook weleens tegen zulke obstakels aan? Schrijf je dan in voor de workshop De fundamenten van je verhaal. Daarin ga je op ontdekkingsreis door je verhaal en leer je hoe je je verhaal de baas kunt blijven.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie