Overbrugging

Als je een verhaal schrijft, kom je vroeg of laat op een punt tussen twee actiemomenten in.

Het ene is voorbij, het andere nog niet begonnen. Het andere kan ook nog niet beginnen, want er mist nog wat. Die tussenstukken, die overbruggingen, zijn het lastigst om te schrijven. Er gebeurt niet echt veel en het verhaal wacht erop om verder te gaan. Op zo’n stuk zit ik nu.

En ik weet het wel. Ik moet namelijk ook nog wat informatie kwijt over de hoofdpersoon. Over hoe hij leeft, over de relatie met zijn ouders. Zijn moeder, die hem iets te veel vertroetelt en zijn vader die dat juist weer te weinig doet. Zo’n overbrugging is daar uitermate geschikt voor. Maar wat is het lastig!
Ik hoop maar dat ik er snel uitkom, zodat ik weer verder kan in de vaart van het verhaal.

PS: Achteraf merk je als lezer helemaal niets van het geworstel van de schrijver. Dan lees je gewoon lekker over zo’n tussenstuk heen zonder dat je het in de gaten hebt.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie