Perfect

Het schrijven gaat gestaag. Niet zo snel als ik had gehoopt, want ik loop al hopeloos achter op mijn eigen schema, maar het vordert.

Drie hoofdstukken heb ik inmiddels af en ik ben er redelijk tevreden over. Redelijk, ja, want het leest best lekker, er staat wat er moet staan, maar eigenlijk moet het perfect zijn.

Of daar in ieder geval heel dicht in de buurt komen. Daarom moet ieder nieuw hoofdstuk beginnen met een zin die ook de eerste prachtige zin van een boek zou kunnen zijn. Een zin die staat. En daarom ook, moet iedere nieuwe zin meteen grijpen, zodat je als lezer niets anders wil dan doorlezen. Welke bladzijde je ook opslaat, welke zin ook de eerste is die je leest, het moet je het verhaal inzuigen en je niet meer loslaten.

Ik wil namelijk dat dit boek uitgegeven wordt. Niet weer de zoveelste: “Je schrijft leuk, maar het past niet in ons fonds.” Dat heb ik namelijk al zo vaak gehoord, dat het ongeveer klinkt als een verschrikkelijke smoes. Zelfs als daar achteraan volgt: “Maar als je meer hebt, stuur dat dan vooral op.”

Dat meer, daar ben ik dus nu hard mee aan het werk. En dat heb ik vanochtend in een envelop gestopt en naar een uitgever gestuurd. Een nieuwe. Eentje waar ik nog niet eerder iets naar gestuurd had. Eentje die misschien wel een gat in de lucht springt bij het lezen van mijn drie hoofdstukken.

Intussen hou ik maar vooral in gedachten dat zelfs JK Rowling tientallen keren werd afgewezen bij uitgeverijen. “Je past niet in ons fonds”. Hoeveel uitgeverijen hebben nu spijt van deze uitspraak! Wie weet, krijgen ze over enkele jaren net zo’n spijt over het afwijzen van mijn verhalen …

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →
Nog geen reacties.

Geef een reactie