Schrijven is net verven

Schrijven is schrappen. Iedere (beginnende) schrijver krijgt het een keer te horen.

Jouw met passie, wanhoop en frustratie geschreven verhaal met een kwart, een derde of misschien zelfs de helft reduceren, tot de essentie overblijft. En daarmee een echt goed verhaal.

Ik herinner me niet meer het precieze moment dat ik er voor het eerst van hoorde. Het zal op de havo geweest zijn. Schrijven is schrappen. Ik begreep het niet. Ik moest juist altijd van alles erbij schrijven.
Jarenlang dacht ik dat ik dan wel een slecht schrijver zou zijn. Ik schrapte niet. Ik schuurde en schaafde, dat wel. En ik schreef erbij.

Nu weet ik hoe het zit. Schrijven is als verven. Eerst breng je de basis op, de grondverf. Die ga je schuren, opruwen. Rotte plekken haal je eruit (“kill your darlings”). En dan breng je de volgende laag op, de kleur. Om de personages verder uit te diepen, om de plot nog kloppender te maken. Die laag moet je weer schuren. Dan volgt de volgende laag met kleur. De spanning, het gevoel. Steeds een laagje erbij, steeds verfijnder. Tot alle oneffenheden weg zijn.

Schrijven is net verven. Een boek is net een deur.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie