Tussentijd

Ik ben er weer beland: in de Tussentijd, het schemergebied tussen twee boeken.

Het niemandsland. De periode van wachten op wat de uitgever vindt van het boek dat af is, en van het rijpen van het volgende boek.

Ogenschijnlijk een tijd van nietsdoen. Van wandelen, boeken van anderen lezen, rondhangen, kopjes koffie drinken.

Ogenschijnlijk, want onder de oppervlakte gebeurt wel degelijk iets. Aan de ene kant het loslaten van het boek dat af is. Door er niet meer aan te denken, raak ik het verhaal een beetje ‘kwijt’. Ik vergeet details, ik raak er een beetje uit. Dan kan ik het over een tijdje met een frisse blik weer lezen en eventueel verbeteren.

Anderzijds is er het nieuwe verhaal. Meestal zit dat er al een tijdje, sluimerend, fluisterend. Zodanig dat ik weet dat dat het volgende verhaal zal zijn. Hoe meer ik het boek dat af is kwijtraak, hoe aanweziger het nieuwe verhaal wordt.

Bij al die kopjes koffie, dat wandelen en rondhangen, zingt dat nieuwe verhaal rond in mijn hoofd. Laat het steeds meer zien wie nu precies het personage is. Kristalliseert zich meer en meer een plot uit. Soms zie ik scènes of delen daarvan als een film in mijn hoofd.

Tot het tijd is om de pen te pakken en het verhaal in woorden, in een structuur te vangen.

Regelmatig gebeurt dat op ongeveer hetzelfde moment dat de redacteur me mailt over het vorige verhaal. Maar dat is weer een heel ander probleem.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie