Twee tegelijk

Nog de laatste pagina’s van een hoofdstuk schrijven. Zoals meestal, lees ik eerst wat ik daarvoor geschreven had om weer in te komen.

Tot mijn verrassing zie ik dat ik eigenlijk met twee hoofdstukken bezig ben geweest. Het is duidelijk dat op een bepaald punt een nieuw hoofdstuk moet beginnen. Daar ga ik eerst mee aan de slag. Ik zie dat stuk als het begin van een nieuw hoofdstuk en schrijf het hoofdstuk af. Het gekke is, dat twee halve hoofdstukken schrijven minder werk lijkt dan één heel hoofdstuk.

Dan moet ik terug naar het eerdere hoofdstuk. Het begin daarvan moet heel anders, maar ik weet nog niet hoe. Terwijl ik die scène schreef, vroeg ik me al af of die wel relevant was. In plaats van door te schrijven, had ik toen moeten stoppen. Maar ik schreef door. En nu blijkt de hele scène inderdaad overbodig. Iets anders dus, maar wat precies?

Eerst maar even de voorgaande hoofdstukken lezen, kijken wat daar staat. Al snel zie ik het. Daar staat het precies! Een kleine scène, een korte dialoog die ik heb laten liggen, maar waar ik eigenlijk nog op verder moet borduren. Dat maakt wel dat het wat meer werk is dan ik dacht, want ik moet nu aan andere hoofdstukken een en ander toevoegen en scènes verplaatsen.

Erg? Welnee. Schrijven, puzzelen, fijnslijpen. Straks staat het verhaal als een huis!

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie