Verkeerde kant

Een schrijfdag vandaag. Zo’n heerlijke dag waarop je ongestoord kunt werken, alleen maar schrijven.

Dat is ook nodig, want ik wil vandaag mijn verhaal over de veer en de toverstok af hebben. Echt af, bedoel ik. Met al het commentaar van de proeflezer erin verwerkt.

Dat betekent hier en daar wat schuiven, maar ook enkele hoofdstukken herschrijven. Een flinke klus, dus.

En het gaat niet. De hele tijd zoek ik afleiding. Ik schrijf een zin, of een alinea, en dan weet ik het niet meer. Dus loop ik maar weer naar de keuken voor een kopje thee. Of ik kijk wie er nog wat leuks te melden heeft op twitter. Dat schiet niet op zo.

Zuchtend lees ik maar weer eens wat ik heb geschreven. Meteen zie ik waar het spaak loopt. Jeetje, wat dom! Ik heb mijn hoofdpersonen de verkeerde kant uit gestuurd! Nog hoger de boom in, in plaats van eruit. Zo kunnen ze nooit ontsnappen, natuurlijk. Ze zitten als ratten in de val. Hup, naar beneden jullie!

Ja, gevaarlijk is het wel. Doodeng. Stel dat ze jullie zien, ondanks de hoge planten. Maar nu kun je tenminste alle kanten op. En ik ook.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie