Vijftien dagen zonder Argadwyn

Vijftien dagen zit ik al zonder Argadwyn.

Het verhaal is in goede handen bij de uitgever, voor mij is het wachten tot ze het gelezen hebben. Maar het voelt niet als wachten. Het is niet eens spannend. En ik heb zelfs niet het gevoel van het Zwarte Gat, het: “Wat nu?”, dat me vaak overkomt als ik heel lang aan een verhaal gewerkt heb, heel lang in die wereld en met die personages geleefd heb.

Het is heerlijk. Ik heb tijd om mijn bureau op te ruimen, al die stapels met verschillende versies kunnen weg. Ik heb tijd om weer een workshop Creëer je wereld te organiseren. Ik heb tijd om de verhalen van anderen te lezen en hen op weg te helpen om beter te leren schrijven.

En ja, natuurlijk vraag ik me af wat het volgende verhaal is dat ik zal schrijven. Wordt dat het vervolg op Argadwyn? Of misschien iets heel anders tussendoor? Ik weet het niet. Het komt vanzelf wel.

Nu geniet ik vooral van de rust en ruimte die er is, de ideeën over leuke acties voor als Argadwyn straks uitgegeven wordt, ingevingen over wat we tijdens de workshop kunnen doen en die hem nog leuker zullen maken.

Allemaal werk, net zoals het lezen van manuscripten voor de schrijfcoaching, maar zo voelt het niet.
Want Argadwyn komt er wel. Dat weet ik zeker.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie