Waar ben ik aan begonnen?!

In mijn vorige blog schreef ik al dat verhalen eigenwijze mormels zijn. Dat ze hun eigen gang gaan en zich niets aantrekken van de schrijver.

Nou, dit verhaal heeft het allemaal in zich, kan ik je vertellen. Dit verhaal gaat het mij bepaald niet gemakkelijk maken.

Het begin ging lekker. Het schreef echt heerlijk weg, de woorden vloeiden uit mijn pen, de zinnen regen zich aaneen. Ik schreef en ik bleef schrijven. Meestal  schrijf ik een hoofdstuk, lees het daarna, verbeter het hier en daar, en dan ga ik pas verder met het volgende hoofdstuk.
Dit verhaal is anders. Na het eerste hoofdstuk schreef ik het tweede. En het derde, en het vierde. Ik las niet eens wat ik geschreven had, ik ging gewoon door.

Halverwege het derde hoofdstuk gebeurde er iets raars. Iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt: ik was opeens in een andere tijd aan het schrijven. Het verhaal begon in de verleden tijd, maar opeens merkte ik dat ik al een tijdje in de tegenwoordige tijd bezig was. De hoofdpersonen zeiden niets meer, maar zeggen nu alles. Ze fietsten, lachten en praatten niet meer, maar ze fietsen, lachen en praten.

Prima hoor, verhaal, mij goed. Maar ik moet nu wel al het voorafgaande veranderen! Alles wat ze eerst zeiden, moeten ze nu zeggen. Overal waar ze liepen, daar lopen ze nu. En dat vergt iets meer dan alleen maar het veranderen van de werkwoordsvorm. Hele zinnen moeten omgebouwd worden om het verhaal nog lekker leesbaar te houden, en de gebeurtenissen voorstelbaar.

Prima hoor, ik pas het wel aan. Ik ben de schrijver maar, ik sta in dienst van het verhaal.

Ik zal het verhaal dan ook maar niet laten weten dat op dit soort momenten de twijfel toeslaat. Ik zal nooit in bijzijn van het verhaal uitroepen: Waar ben ik aan begonnen?! Ik zal gewoon lekker doorgaan met schrijven. Of niet lekker. In ieder geval: doorgaan met schrijven. Ik zal ook niet klagen over de veelheid aan ideeën, de ingewikkeldheid van concepten, of de scènes die ik nu al voor me zie, maar pas veel later in het verhaal voorkomen. Ik schrijf gewoon. En hou mezelf maar voor dat dit een ge-wel-dig boek gaat worden.

Een heel dik boek. Misschien blijkt het allemaal heel anders te lopen, maar ik heb zo’n vermoeden dat dit een boek van zo’n 400 pagina’s wordt. Ik ben dus nog wel even bezig…

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Een reactie op Waar ben ik aan begonnen?!

  1. Anna 21 januari 2016 op 21:04 #

    Ik ben heel benieuwd naar het verhaal! Hoe meer bladzijden, hoe beter! Het verhaal is goed bezig!

Geef een reactie