Warrig, raadselachtig, onnavolgbaar

Een hele tijd wist ik niet meer hoe ik op het idee voor Argadwyn was gekomen.

Maar laatst schoot het me weer te binnen. Het begon met de zin: De wolven huilden. En daarbij had ik een scène in mijn hoofd.

Ik had ook een idee in een schriftje staan. Al jaren. Meer dan tien jaar. Over een onsterfelijke familie waarvan iedere dertig jaar een nieuwe telg geboren werd. Die twee ideeën kwamen samen. Vraag me niet hoe, want het schrijversbrein is warrig, raadselachtig en onnavolgbaar. In het hele verhaal is dan ook weinig terug te vinden van die oorspronkelijke ideeën. Die hele scène met de wolven zit er niet eens in!

Tot ik het laatste hoofdstuk weer eens las. De laatste pagina. De wolven huilden, staat daar. En de scène lijkt een klein beetje op die waar het mee begon. Dus toch. Mijn warrige, raadselachtige, onnavolgbare schrijversbrein zorgt er wel voor.

Over Femke

Toen ik tien was en verhalen schreef, durfde ik niet te dromen dat ik ooit echt schrijver zou zijn, met echte boeken. Lees meer over Femke →

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie